ฉันคิดเสมอว่าฉันสามารถทำทุกอย่างที่ทำได้ด้วยตัวเอง – ฉันคิดผิด
ปลายปี 2547 ฉันได้พบกับความรักในชีวิตของฉัน ซึ่งปัจจุบันเป็นสามีของฉันตอนนั้นเราทั้งคู่กำลังจะแต่งงานกัน โดยมีลูกอยู่คนละข้างดังนั้น ฉันรู้ว่าสิ่งนี้จะไม่ตรงไปตรงมาแต่ฉันไม่ได้เตรียมใจว่าจะยากแค่ไหน
เรา ได้ ย้าย ไป อยู่ ใน เขต ชนบท ของ อังกฤษ และ ชนบท ก็ แยก ตัว ออก ไป.ระหว่างนั้น การทิ้งเพื่อนของฉันไว้ที่ลอนดอน และการรวมตัวกับครอบครัวของสามีที่เพิ่งผ่านการหย่าร้างอันเจ็บปวด ฉันพบว่ามันยากที่จะรับมือฉันค่อยๆ จมดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง
ถ้าฉันรู้อะไรเกี่ยวกับสุขภาพจิตในขณะนั้น ฉันจะจับสัญญาณ: ความวิตกกังวล อารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ความสิ้นหวังฉันพบว่าฉันอยากอยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่ ฉันดื่มแอลกอฮอล์มากขึ้นเรื่อยๆ ฉันเริ่มมีอาการตื่นตระหนก และหลาย ๆ เช้า รู้สึกเหมือนกับว่าต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการลุกจากเตียง
นอกจากการสูญเสียความหวังและความรู้สึกถูกขังแล้ว ฉันยังสูญเสียความสุขในสิ่งที่เคยรัก เช่น การทำอาหาร อ่านหนังสือ และฟังเพลง
ฉันยังพยายามฆ่าตัวตายในเช้าวันหนึ่ง ซึ่งทำให้ฉันตกใจ เพราะก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยมีความคิดฆ่าตัวตายเลยราวกับว่าสมองของฉันพลิกอย่างกะทันหันจากช่วงเวลาหนึ่งไปยังอีกช่วงเวลาหนึ่ง และฉันพบว่าตัวเองซุกตัวอยู่บนพื้นห้องซักผ้าด้วยน้ำตากลืน Tylenol หนึ่งตัวหลังจากนั้นอีกตัวหนึ่ง
โชคดีที่สามีของฉันพบฉันและพาฉันไปโรงพยาบาล
ฉันถูกพบเห็นโดยเจ้าหน้าที่สุขภาพจิตที่ไม่วินิจฉัยว่าฉันเป็นโรคซึมเศร้าเขาแนะนำให้ฉันไปพบแพทย์ทั่วไป ซึ่งเห็นว่าการพยายามฆ่าตัวตายของฉันเป็นเพียงผลจากปัญหาการสมรสคำแนะนำของเขาคือให้เวลาสักสองสามเดือนและดูว่าฉันจะทำอย่างไร
ฉันรู้สึกงุนงงกับสิ่งนี้ต่อมาฉันนึกขึ้นได้ว่าหมอคนนี้ซึ่งอยู่ในชนบทของอังกฤษที่มีคนผิวดำน้อยคนนัก (ถ้ามี) ไม่มีความสามารถทางวัฒนธรรมหรือความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้า
ดังนั้นฉันจึงพยายามใช้ชีวิตให้น้อยที่สุดและเก็บความเจ็บปวดไว้กับตัวเองแต่มันไม่ได้หายไป
อารมณ์ของฉันเปลี่ยนไประหว่างความโศกเศร้าและความโกรธอย่างสุดซึ้งฉันพยายามเพียงแต่ลืมตาขึ้นในบางครั้งแม้แต่การพูด จริงๆ แล้วขยับปากไปพูดคำ มักรู้สึกว่ามากเกินไปมันล้นหลามและฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมัน
ในที่สุดฉันก็เริ่มพบนักบำบัดโรคตามคำแนะนำของเพื่อน แต่เมื่อถึงจุดนั้น ภาวะซึมเศร้าก็เต็มไปด้วยความผันผวนหลังจากประสบปัญหาทางอารมณ์ในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา วิธีแก้ปัญหาเดียวที่ฉันคิดได้คือขอแยกจากสามีของฉัน
ฉันเช็คอินเข้าโรงแรมกับลูกๆ และร้องไห้ตลอดทั้งคืนในตอนเช้า ฉันพบว่าร่างกายไม่สามารถขยับร่างกายเพื่อลุกจากเตียงได้ และสิ่งนี้ก็ทำให้ฉันกลัวฉันโทรหาเพื่อนคนหนึ่งซึ่งหลังจากขอความช่วยเหลือจากนักบำบัดโรคแล้ว ก็พาฉันไปที่โรงพยาบาลคาปิโอ ไนติงเกลในใจกลางกรุงลอนดอน ซึ่งเป็นโรงพยาบาลจิตเวช
ฉันย้ายไปลอนดอนโดยไม่ได้คิดอะไรเลย สร้างอาชีพที่ประสบความสำเร็จในการประชาสัมพันธ์ เดินทางไปทั่วโลก และมีชีวิตที่คนอื่นใฝ่ฝันอย่างเห็นได้ชัดแต่ฉันนั่งอยู่ที่ข้างเตียงขณะที่พยาบาลเข้ามาตรวจ สงสัยว่ามันมาได้อย่างไร
พยาบาลถามฉันด้วยคำถามซึ่งตอนแรกฉันคิดว่ามันแปลก: ฉันรู้สึกปลอดภัยไหม?ฉันอยู่ในห้องที่สะอาดปลอดเชื้อซึ่งดูเหมือนอยู่ในโรงแรมฮอลิเดย์อินน์แน่นอนฉันรู้สึกปลอดภัย!
แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นกับฉันอย่างไรฉันรู้สึกปลอดภัยจริงๆ และฉันก็เข้าใจสิ่งที่เธอถามคนเหล่านี้มาที่นี่เพื่อจุดประสงค์เดียวในการช่วยเหลือและดูแลฉันนั่นคือตอนที่เงินลดลง
ชีวิตของฉันกลายเป็นโลกที่ไม่มั่นคงทางอารมณ์อย่างต่อเนื่องซึ่งฉันไม่สามารถนำทางหรือทนได้อีกต่อไปเมื่อมองย้อนกลับไป ฉันเชื่อว่าพลวัตของครอบครัวหลายอย่างที่ฉันประสบเมื่อแต่งงานครั้งแรกกับสามีทำให้เกิดความบอบช้ำจากวัยเด็กและพลวัตของครอบครัวที่ไม่แข็งแรงซึ่งฉันยังไม่ได้กล่าวถึง
