Ik kwam altijd voor ik door wat kon werken kwam mijn manier op mijn — Ik bleek verkeerd.
Laat in 2004, ontmoette ik nu de liefde van mijn leven, mijn echtgenoot. Wij allebei kwamen tegelijkertijd uit huwelijken, met jonge geitjes aan elke kant. Zo, wist ik dit niet ongecompliceerd ging zijn. Maar ik werd niet voorbereidingen getroffen voor enkel hoe moeilijk het zou zijn.
Wij hadden ons aan een landelijk deel van Engeland bewogen, en het platteland isoleerde. Tussen dat die, die mijn vrienden erachter in Londen verlaten, en met de familie van mijn echtgenoot samenvoegen die net door een pijnlijke scheiding was geweest, ik het moeilijk vond het hoofd te bieden. Ik daalde geleidelijk aan in een strenge depressie.
Had I tegelijkertijd gekend om het even wat over geestelijke gezondheid, zou ik de tekens gevangen hebben: bezorgdheid, niet te beheersen emoties, hopeloosheid. Ik vond ik meestal alleen wilde zijn, dronk ik more and more alcohol, begon ik hebbend paniekaanvallen, en vele ochtenden, vond het als het een Herculische inspanning om uit bed nam te krijgen.
Samen met verlies van hoop en een gevoel van wordt opgesloten, had ik mijn betekenis van vreugde in dingen verloren die ik eerder van het gehouden doen, zoals het koken, het lezen, en het luisteren aan muziek.
Ik probeerde zelfs zelfmoord één ochtend — welke me schokte, aangezien ik eerder geen zelfmoordideatie had gehad. Het was alsof mijn hersenen abrupt van één ogenblik aan volgende wegknipten, en ik vond me op de vloer van mijn wasserijruimte in scheuren huddled die één Tylenol na een andere slikken.
Gelukkig, vond mijn echtgenoot me en nam me aan het ziekenhuis.
Ik werd gezien door een geestelijke gezondheidsambtenaar die, verrassend, me niet met depressie diagnostiseerde. Hij adviseerde ik een huisarts zie, die slechts mijn zelfmoordpoging als resultaat van echtelijke problemen zag. Zijn raad moest het geven een paar maanden en zien hoe ik verderging.
Ik werd in de war gebracht door dit. Het kwam later aan me voor dat deze arts — wie in een landelijk deel van Engeland was waar er weinig, eventueel, Zwarte mensen zijn — had geen culturele bekwaamheid noch een diep inzicht in depressie.
Zo, ging ik over mijn leven proberend om drama te minimaliseren en de pijn te houden aan mij. Maar het ging niet weg.
Mijn emoties verschoven tussen diepe droefheid en woede. Ik worstelde enkel om mijn ogen open af en toe te houden. Zelfs spreken die, eigenlijk mijn mond bewegen die woorden, vaak te uiten als teveel worden gevoeld. Het was al het overweldigen, en ik had geen idee wat over het te doen.
Ik begon definitief om een therapeut op de aanbeveling van een vriend te zien, maar door dat punt, was de depressie in volledige schommeling. Na het raken van een ander emotioneel dieptepunt een paar later weken, de enige oplossing kon ik denken van om een scheiding van mijn echtgenoot te vragen was.
Ik controleerde in een hotel met mijn jonge geitjes en schreeuwde de volledige nacht. In de ochtend, vond ik ik me niet fysisch kon bewegen om uit het bed te krijgen, en dit me deed schrikken. Ik riep een vriend die, na het bereiken mijn therapeut voor hulp, me aan het Capio-Nachtegaalziekenhuis in centraal Londen kreeg — het psychiatrisch ziekenhuis.
Ik had me aan Londen zonder tweemaal het denken bewogen, een succesvolle carrière in public relations gebouwd, reiste de wereld, en had schijnbaar het leven anderen gedroomd van. Maar daar was ik, zittend aan de kant van het bed terwijl de verpleegster me die controleerde benieuwd zijn, hoe het was gekomen over dit.
De verpleegster stelde me toen een vraag die bij eerste I-gedachte oneven was: Veilig voelde ik? Ik was in een schone, steriele ruimte die als het behoorde in Holiday Inn keek. Natuurlijk voelde ik veilig!
Maar anderzijds daagde het op me hoe veilig ik eigenlijk voelde, en ik begreep wat zij vroeg. Deze mensen waren hier voor het enige doel om me te helpen en voor me te geven. Dat was toen de stuiver daalde.
Mijn leven was deze constant emotioneel onstabiele wereld geworden die ik niet meer kon navigeren of tolereren. In terugblik, geloof ik dat veel van familiedynamica I ervoeren toen I eerst mijn echtgenoot teweeggebracht trauma van mijn kinderjaren en ongezonde familiedynamica huwde die ik nog niet had gericht.
